چرا من از تپه موريانه كوه ميسازم ؟

چون براي نفس خوشايند نيست ،نفس كوه ميخواهد . حتي اگر ذلت باشد , نبايد تپه موريانه باشد , بايد كوه اورست باشد . حتي اگر بد بختی هم باشد, نفس راضی به بدبختی معمولي نميشود ؛ميخواهد كه بدبختی خارق العاده باشد

مردم باز و باز از هيچ مشكلات بزرگ ميسازند . من با هزاران نفر راجع به مشكلاتشان صحبت كرده ام و هنوز به مشكلی واقعی برخورد نكرده ام! تمام مشكلات واهي اند ؛خودمان درست ميكنيم. چون كه بدون مشكلات احساس خلاء ميكنيم... زيرا كاری نميتوانيم صورت بدهيم , چيزی برای مقابله نداريم, راهی به جايی نميبريم.

مردم از پيش يك استاد به نزد ديگری ميروند. از پيش يك روانشناس به نزد ديگري و از پيش يك گروه جمعي به نزد ديگري ميروند؛ چون اگر نروند احساس خلاء ميكنند و ناگهان احساس ميكنند زندگی بی معنا شده است. ما مشكلات را ايجاد ميكنيم تا حس كنيم كه زندگی كاری بزرگ است, چيزی متعالی و بايد با آن در افتاد.

نفس فقط موقعی كه كشمكش دارد, ميتواند وجود داشته باشد ؛ خود را نشان ميدهد موقعي كه در حال جنگ است. اگر من به شما بگويم سه تا مگس بكشيد تا به كمال برسيد، باورم نخواهيد كرد. خواهيد گفت : -همش سه تا مگس؟ چيز چندانی به نظر نمي آيد. با همين به كمال ميرسم؟ به نظر محتمل نمي آيد.- ولي اگر به شما بگويم بايد هفتصد شير بكشيد, البته اين يكی بيشتر محتمل به نظر مي آيد .

هرچه مشكل بزرگتر , تقلا بزرگتر – با تقلا نفس قد خواهد بر افراشت و نشو و نما خواهد كرد . اين شماييد كه مشكلات را درست ميكنيد . مشكلاتی وجود ندارد . و حال اگر به من اجازه بدهيد ميخواهم بگويم كه حتي تپه موريانه هم وجود ندارد. اين هم ساخته و پرداخته خود شماست .

ميگوييد: - آری , شايد كوهي در ميان نباشد , اما تپه مويانه چی ؟)) نه! هيچ تپه موريانه ای وجود ندارد, تماما جعل خودتان است . اولش تپه موريانه را از هيچ خلق كرديد , بعدش كوه را از اين كاه ساختيد !