داخل گلزار شهدا

براي آخرين بار نگاهي پر از حسرت و اندوه به سرتا سر جبهه انداختم . بغض گلويم را
گرفته بود.

همه چيز حکم آخرين و نهايي را داشت؛ صداي زيباي شليک تانک، کاتيوشا و ...
ديدن کلاه آهني، لباس خاکي ، پيشاني بندهاي رنگارنگ با عبارتهاي گوناگون، پرچمهاي
مختلف ، خاکريزها که هشت سال مداوم سينه خود را در مقابل گلوله هاي دشمن قرار داده
بودند و در دل پر خون خود گنجينه اي گرانقدر پنهان کرده بودند و...

خاکريز شاهد اسرار مردان روزگار چون: حاج همت، حاج احمد، حاجي پور، مهدي خندان ،
کارور، معصومي ، حاج عباس کريمي ، وراميني ، ارسنجاني ، اصفهاني ، نوزاد، حاج اميني
، دستواره ، مهدي بخشي ، اروميان ، جواهري ، برادران باکري ، کاوه ،پازوکي، وزوايي
، تقوي منش ، رنجبران ، حسن زماني ، کسائيان ، نوراني ، مجيد رمضان ، صالحي ، موحد
دانش ، دقايقي ، بقائي ، حاج حسين بصير ، افشرده ، کلاهدوز ، جهان آرا ،
افضلي ، حاج مجيد زينلي ، حاج قاسم مير حسيني ، ايرانمنش ، کازروني ، حاج
يونس زنگي ، مهدي زين الدين ، حاج کاظم رستگار ، حاج يدالله کلهر،
حسين فهميده ، و... که بر آن تکيه مي زدند بود.

اکنون وقت خداحافظي با تربت پاک جبهه ها بود. خداحافظ اي فکه ، دوکوهه ، طلايه ،
شلمچه و ... خداحافظ اي نخل هاي پر و بال شکسته جنوب.


شهيد اهل قلم مرتضي آويني:


شايد جنگ خاتمه يافته باشد. اما مبارزه هرگز پايان نخواهد يافت.

و زنهار اين غفلتي که من و تو را در خود گرفته است،ظلمات قيامت است