يکي از آرزوهاي اکثر مردم اين کره خاکي ، مسافرت به فضاست.
خبرها حاکي از آن است که عده اي بنا دارند هتلهايي در سطح مريخ بسازند و از عده اي ثروتمند براي مسافرت به آنجا ثبت نام کنند، اما آيا با اين وضعيت افراد عادي نمي توانند به اين آرزوي خود برسند؟
بادرک علاقه مندي به اين موضوع دانشمندان براي تحقق اين خواسته به فکر ساخت آسانسورهاي فضايي افتاده اند تا به اين وسيله مسافرت به فضا را عمومي تر و راحت تر کنند.
وجود يک آسانسور فضايي از سال 1895 افسانه اي بيش نبود، اما دانشمندان عقيده دارند مي توان آن را از اقيانوس آرام شروع و به مدارات ماهواره هاي اطراف زمين رساند.
با ساخت اين آسانسور، افسانه هاي علمي ، جنبه عملي و واقعي به خود مي گيرند. براي اين کار به کابلهاي بسيار قوي ، قابل انعطاف و مطمئنا بلند لازم است تا بتوان زمين را به ماهواره ها پيوند داد و دانشمندان اميد دارند بزودي اين کابلها را مي سازند و دليل آن را هم کربنهاي جديد در تيوپهايي که از نانوتکنولوژي ساخته شده و وارد بازار مي شود، مي دانند.
اين کربني هاي نانوتيوپ ها در صفحه هايي از گرافيت يعني همان ماده مداد وجود دارند و ساختار کوچک آنها به اندازه کافي قابل انعطاف و سبک است ، اما شکل اصلي سخت بودن کنترل آنهاست و يک سوال اساسي براي دانشمندان وجود دارد که آيا مي توانند اين نانوتيوپ ها را کنار هم قرار دهند؟
در دومين کنفرانس بين المللي آسانسورهاي فضايي در سپتامبر 2003 يکي از محققان عکسي از فيبرنانوتيوپي که حدود 3 مايل طول دارد را به همگان نشان داد.
البته نکته اساسي اين است که آسانسورهاي فضايي کابلهايي به طول بيش از 66 هزار مايل احتياج دارند که قطعا بايد بسيار محکم باشند، اما براي اين هم فکري شده و آن ترکيب کردن کربنهاي نانوتيوپ ها با اسيدسولفوريک است.
به اين ترتيب مي شود آنها را در يک رديف و مسير مورد نظر قرار داد. به گفته يکي از دانشمندان يک مشت ذرات را وقتي روي ميزي مي ريزيم ، علاوه بر نامنظمي ، فضاي بسيار زيادي را هم اشغال مي کنند؛ اما وقتي آنها را در يک جعبه کنار يکديگر و با جهت و مسير مشخص مي گذاريم ، فضاي کمتري هم اشغال خواهد کرد.
به همين روش اگر کربنهاي نانوتيوپ هم در يک فيبر قرار گيرند اثر آن بسيار مثبت تر خواهد بود. سازمان ها و ارگانهاي مختلفي در جهان در حال بررسي روي ساخت اين آسانسورهاي فضايي هستند که البته کار زيادي براي رسيدن به اين هدف لازم است.
